Cue: Love Sick. Bob Dylan eerste nummer: Time Out of Mind.
Ja, dat is goed.
Hoofdstuk 1: De held Verteld door Samuel L. Jackson
We beginnen met een man.
Wacht eventjes, ik zeg het anders: We beginnen met onze held.
We zoomen in op z'n gezicht.
Hé eikel, ik zei: zoom in.
Midden twintig, knap, homo... Homo op een coole manier.
Homo zoals Billy on the Street.
Homo als: zo ben ik, maar dat is niet alles wat ik ben.
Ja, dit is echt een coole gast.
Maar op dit moment is deze gast allesbehalve cool.
Hij zit in een crisis.
Ik schaam me, denk ik.
Ik weet dat het niet zo fraai is, maar ik voel me verscheurd...
Laat het gaan, man. Laat het gaan als een trotse homo. Toe maar.
Ik... Hij en ik waren al zo lang samen.
Het klinkt erg cliché, maar...
Ik vind het fijn als hij in mijn team zit.
Ik hoor wat je zegt, man. Ik hoor je. Dus laat het los.
En dan komt die nieuwe... -Ga door.
Hij is nieuw, spannend en hij is een stuk jonger.
Daar hoef je je niet voor te schamen.
Ik blijf niet bij iemand uit loyaliteit. -En dat weet je.
Goed, ik doe het. Ik stel Sterling Shephard op als wide receiver...
en laat Larry vallen. Misschien pik ik Miami D ook op.
Wat?
Henry, we hebben al vaker besproken dat de obsessie met fantasie-football...
niet die obsessie met voedsel kan vervangen.
Oké, mijn fout. Die eikel is niet onze held.
Moet je die knappe therapeute zien.
Ze praat z'n anorectische obsessie over fantasie-football weg.
Zoom eens even op haar in.
Ik zei: inzoomen. Schiet op.
O ja, nu zie ik het.
De held is een heldin.
Een mooie glimlach, zijdezacht haar. Kijk me eens aan, meid.
Dat bedoel ik nou.
Nu kunnen we beginnen.
Wij hebben een heldin.
Nou, zoals elke heldin was onze heldin niet volmaakt.
Ze rookte en dat kan tegenwoordig niet meer in films...
ook al roken we allemaal weleens. Je weet dat je soms rookt.
Je gaat uit met je vrouw, hebt wat gedronken...
je bent uitgelaten en koopt een pakje sigaretten...
en rookt er elk een op de parkeerplaats.
Ze laat je het pakje weggooien, maar je verstopt het in een plant.
En soms rook je er stiekem eentje.
Maar ze ruikt dat aan je alsof ze een nicotinedetective is.
Ze ruikt het aan je alsof ze Mariska Hargitay uit Law and Order is.
Hé, ben een grote fan van je.
...Law and Order. Angie Harmon in...
Sodeju. - Mijn God...
Sodeju.
Ze is gewoon aangereden door een bus.
Mevrouw?
Het komt goed met haar, hoor.
Ze is wat gehavend, maar het komt goed. Ze is onze heldin en alles komt weer...
Mevrouw, kunt u me horen?
Fuck, ik ben weg.
Sam Jackson: 'Fuck, ik ben weg.'
Will Dempsey was 35 jaar...
toen hij z'n script met de onbetrouwbare verteller Sam Jackson opgaf.
Will was niet in orde.
Maar dat had jezelf ook al door.
Een heel fijne morgen, meneer. Wat zal het zijn?
Dubbele espresso, grote beker. - Doen we.
En hoe heet je? - Will.
Met één of twee l'en?
Met twee. - W...
Het licht hier is zo kut
Fuck je wel. Het maakt me bijna hersendood
Van al het gelach raak ik in de put
De sterren kleuren kersenrood
Een dubbele espresso in een grote beker. - Heerlijk.
Bedankt. Even een flinke scheut van dit erbij.
Een dubbele.
Wil jij er een? - Nee, bedankt.
Het is Xanax. - Nee, bedankt.
Boo humbug. - Het is eigenlijk 'bah humbug'.
Dat zei zij.
Ik kan geen kant meer op
Geen schepen om te verbranden
Dat is Dylan.
'Standing In The Doorway' van de lpTime Out of Mind.
Zijn comebackalbum. Net een gedicht van Keats. Wedden dat je het mooi vindt.
Stuur je me weg? - Ja.
Bah humbug.
Ik tokkel op m'n vrolijke gitaar
En rook een goedkope sigaar
In het licht van de middernachtmaan
Gun het een kans, leer het waarderen. Je zult het prachtig vinden.
Will had betere tijden gekend, maar dat was voor zijn vrouw hem verliet.
Maar daar komen we op terug, geniet nu van ze zoals ze waren.
Leer het te waarderen. - Het klinkt alsof hij wordt gekweld.
Hij lijdt... - Aan keelpijn.
Elk groot kunstenaar lijdt.
Het is vast voorhoofdsholteontsteking. - Alleen Dylan kan dat stijlvol hebben.
Dat moet ik hem nageven. - Je moet hem gewoon wat tijd gunnen.
Hij is niet de enige die lijdt. Kom, Fuckface.
Hé, mannetje. Krijg je te weinig aandacht?
Hij snapt het. - Kom hier.
Will was zo gek op Abby dat het bijna op het obsessieve af was.
Ze was alles wat een man in een vrouw zocht.
Ze was liefdevol en mooi en at elke sushi die ze kreeg voorgezet. Zelfs uni sushi.
Ja, Will wist het zeker: Abby Dempsey was absoluut perfect.
Tenminste toen.
Luister eens goed en durf dan nog te zeggen dat Dylan geen dichter is.
Zullen we Hoobastank opzetten? - Luister 30 seconden.
Naar Mars?
30 seconden. - We luisteren er al een maand naar.
Omdat ik in een fase zit. - Ik kan die Chewbacca niet meer aanhoren.
Ik wil gewoon dat je je er aan overgeeft.
Wil je dat doen?
Dit is een belangrijk album. Dit is zijn comebackalbum.
Iedereen had hem afgeschreven. Ze zeiden dat hij niet meer terugkwam en toen boem.
1997: Time Out of Mind. Hij won drie Grammy's waaronder Album van het jaar.
Hij overtrof Radiohead en Paul McCartney. Hij was dit intense, onverwachte genie.
Gewoon hard en duister en...
Hij zei: 'Ik ben Bob Dylan, jullie niet. Lik m'n reet.'
Zei hij dat echt? - In figuurlijke zin.
Luister gewoon even.
Oké, luister hiernaar.
Die man is een genie. Hij laat zich inspireren door Keats en hij...
Hou op.
Dit is belangrijk voor mij.
Oké?
Dank je.
Kom hier, Fuckface, dan genieten we er samen van.
Hou op.
Niet doen.
Hij klinkt alsof hij een pik inslikt. - Je bent een zak.
Echt, je bent een eikel.
We verpletteren Fuckface.
Voorzichtig. - Het spijt me, Fuckface.
Er is niets met hem. - We moeten opstaan.
Ik ga douchen. We moeten naar je ouders. We zijn al laat.
Maar we zouden naar Smash Mouth luisteren. - Niet waar.
Jawel.
Ben jij zwanger?
Wat moet dat voorstellen? - Verrassing.
De lucht wordt heter
Er klinkt gerommel in de lucht
Ik baan me een weg door de modderzee
Terwijl de hitte in m'n ogen prikt
Elke dag wordt de herinnering aan jou vager
Zit me niet meer op de voeten als vroeger
Ik trek door een godvergeten gat
Om in de hemel te komen voor die sluit
Je brak een hart dat van je hield
Sluit het boek maar
En leg je pen weg
Ik ben door die eenzame vallei gegaan
Om in de hemel te komen voor die sluit
Ga je me ooit een keer mee uit vragen?
Ik wacht het juiste moment af.
Dat is goed om te weten.
Goed.
Tot de volgende keer.
Ik wacht op het juiste moment, want daarna kan ik niet meer terug.
Ik zal nooit meer een relatie beginnen en ik zal nooit van iemand anders houden.
Niets zal me nog interesseren voor de rest van mijn leven.
Ik wacht op het juiste moment, Abby, want...
dat wordt het cruciale moment van mijn leven.
Ik wil zeker zijn dat ik het goed doe.
Hoe gaat het vandaag, Will?
Sorry, zei je iets? - Ik vroeg hoe het ging.
Gewoon, zoals altijd.
Oké.
Ik probeerde laatst te masturberen.
Ik probeerde aan Abby te denken, maar dat werkte niet, dus...
Ik probeerde aan jou te denken...
maar ja...
als ik dat doe, moet ik worden opgenomen.
Je bent opgenomen geweest.
Touché.
Vandaag is ze zes maanden bij me weg. - Dat klopt.
En bijna de helft van die tijd ben je opgenomen geweest.
Dus ik vraag me nu af...
Luister je wel?
Ik vraag me af hoe het met je gaat sinds je uit de kliniek bent.
Gewoon, hetzelfde.
Ik heb die schrijfoefening gedaan.
Echt waar? Dat verbaast me, je wou toch niet je gevoelens opschrijven?
Dat heb ik ook niet gedaan. Ik heb een script geschreven.
Het was slecht.
Abby en ik wilden dat altijd al doen.
Als een soort echtelijke versie van Tarantino.
Je zou mijn script niks hebben gevonden.
Jij komt er ook min of meer in voor.
Abby niet, maar dat was ook de bedoeling.
Ik ontmoette een man tijdens mijn opname.
Het was echt een lieve man met een vreselijk leven.
Alleen als hij sprak over fantasie-football huilde hij niet.
Dus daar praatte hij veel over.
Ik mocht die kerel enorm. Hij had een mooie kop. Een filmsterrengezicht.
Hij was de enige met wie het slechter ging dan met mij.
We aten altijd samen en een keer kwam hij niet.
Dat was pech voor hem, want we hadden pizza. Toen bleek hij...
Hoe voelde je je toen?
Blij voor hem.
Of opgelucht. Ik bedoel, hij was er ellendig aan toe.
Ik denk niet dat hij beter zou worden.
Dat brengt ons weer bij mijn vraag: Hoe voel je je?
Gewoon, zoals altijd.
Dat zeg je al de hele tijd. - Ik meen het ook.
Heb je haar gesproken sinds je uit de kliniek bent?
Kun je alsjeblieft terugkomen? - Het spijt me.
Dit is echt zwaar klote. - Ik moet gaan. Nee.
Nee.
Ben je wel bij je ouders geweest?
Dat wil ik niet.
Een van de redenen dat je werd ontslagen uit de kliniek...
Ik wil het niet.
Sorry, dat was gek.
Gisteren zei je dat je je doelloos voelde.
Nou, meestal heb ik wel een duidelijk doel.
Bedankt, makker. - Ik ben niet je makker.
Dit is voor jou Peggy Sue. - Bedankt, Daddy-o.
We noemen hem Fuckface.
Zit, Fuckface. - Brave hond.
Trouw met me.
Ik meen het, laten we trouwen.
We zijn nog niet eens een jaar samen.
Dat weet ik, maar ik vind al dat ik te geduldig ben. Zeg 'ja'.
Je wilt zo graag 'ja' zeggen dat het pijn doet.
Je bent arrogant. - Ik heb gelijk.
Zeg 'ja'. Kom op.
Anders zweer ik dat ik deze sukkel neerknal uit principe.
Hou op.
- Zeg 'ja'.
Sorry, dat was gek.
Ik hou van je.
Ik weet zeker dat jij de liefde van mijn leven bent...
maar soms word ik bang van jouw intense gevoelens.
Snap je?
Ik had nooit gedacht dat ik daar bang voor zou zijn...
Misschien kan ik het niet aan om zo intens te worden bemind.
Ik zoek wel een andere manier.
Echt. Ik zal van je houden zodat jij het aankan.
Ik zal van je houden op de oneven dagen van de week.
Ik zal de rest van mijn leven jouw leven fijner maken, schat.
Ik wil dansen.
Ik wil winnen. Ik wil die trofee.
Wat een domper. - Kom.
Eén... Zijn jullie zover?
Twee.
Drie.
We moeten een hond nemen.
Oké.
Ik wil ook kinderen, maar nu nog niet. - Oké.
Eerst een hond, een kleintje.
Mijn ouders zijn jong gestorven. Dat maakt me soms verdrietig.
Dat weet ik.
Daarom zal ik vast een slechte moeder zijn. - Dat denk ik niet, maar oké.
Nu wil ik vooral een hond, een kleintje.
Ik ga helemaal akkoord met je hondenwens.
Goed, ik wil met je trouwen.
Oké.
Wil je mijn ouders leren kennen? - Ja, hoor.
Leuk.
Bedankt.
Hoe gaat het? - Wat zie je er goed uit.
Je bent prachtig. - Hoe gaat het?
Gaat alles goed? - Kijk nou toch.
Je bent echt... - Weerzinwekkend.
Nietes. - Jawel, en ik ben winderig.
Inderdaad.
Dan is het een jongen. Ik droeg bijna een gasmasker toen zij zwanger was van jou.
Duidelijk. - Dat maakt het het bijna waard.
Linda, ik durf het niet te vragen... - Het gehaktbrood is bijna klaar.
Ik heb daar nog nooit zo'n zin in gehad.
Ik vind het niet te eten.
Gelukkig is de keuken niet afgebrand.
Hoe kreeg je die voet eruit? - Gewoon persen.
Ik vind het vreselijk als het gezicht... - Hondenbakjes?
tegen de buikwand drukt. Net een alien. - Kun je het gezicht zien?
Volgens mij wel. - Eng.
Kan het zich naar buiten krabben? - Dit is...
De baby komt hier niet wonen, hoor. - Ik liet me meeslepen. Klaag me maar aan.
Schattig, hè? Eet wat voor zij alles opeet.
Babykleertjes en babyjumpers. Waar zijn die goed voor?
Waarom moet een baby springen?
Ik ruim de hele dag verzenddozen op. - Hou toch je mond.
Neem nog een stukje. - Heerlijk. Ik moet ook voor twee eten.
Biggetje. - Niet te geloven dat ik oma word.
Oké, rustig maar. - Je moet dit niet verkeerd opvatten...
Daar komt het. - maar als ik eerlijk ben...
ben ik zo blij dat je ouders dood zijn.
En boem. - Hou op, ze begrijpt me wel.
Echt waar? - Ze legt het wel uit.
Het enige wat ik wilde, is dat Will met een meisje zonder ouders trouwde...
zodat ik de kleinkinderen voor mij alleen had en mijn gebeden zijn verhoord.
Jezus Christus. - Maak je niet druk. Ze begrijpt het.
Heb je dat boek al doorgekeken dat ik je had gestuurd?
Over de kleuterschool en scheidingsangst. - Dat lijkt me echt een prioriteit.
Sorry, ik wilde niet. - Begin maar weer over haar ouders.
Het gaat over scheidingsangst. De eerste dag op de kleuterschool...
draaien ze vaak door.
Abby's ouders zijn samen verongelukt toen zij nog klein was.
Abby zat ook in de auto. Ze was zeven.
Oké.
Oké is een rare reactie op die informatie.
Je overviel me ermee. Je praat niet vaak over Abby.
Je vraagt ook niet vaak naar haar.
Ik vraag voortdurend naar haar.
Tomato, potato. - Tomato, to-mah-to.
Laten we er maar mee stoppen. - Deze sessies zijn verplicht.
Het liedje... - Ik volg je niet.
Het is wel steeds hetzelfde liedje. Daarom kan ik me ook niet op je aftrekken.
Sorry, dat was ongepast. Ik ben opgenomen geweest.
Vertel me iets over Abby. Ik wil graag weten hoe ze was.
Wil je meer weten over Abby? Dan ben je op het juiste adres.
Ik ken Abby door en door. Tenminste dat was zo.
Nee, dat is nog zo. Na zes maanden is dat niet veranderd.
Hoewel ik natuurlijk wel opgesloten heb gezeten.
Wie weet wat zij heeft gedaan. - Will.
Goed, ik zal je over Abby vertellen.
Abby Lesher was geboren op 30 juni 1985.
Volgens de legende zou ze bij de geboorte geen kik hebben gegeven.
Vijf minuten lang lag ze daar en nam stilletjes de omgeving in zich op.
In de jaren daarna zeiden haar ouders: 'Er was niets mis met Abby...
ze had alleen nog niets te zeggen.'
Ik weet dit natuurlijk alleen maar uit de verhalen van Abby.
Haar ouders stierven vrij vroeg. Lang voor ik in beeld kwam.
Ik weet het.
De arts en verpleegkundigen ken ik evenmin.
Ga alsjeblieft door. - Oké.
Voor zover ik weet, had Abby een gelukkige jeugd.
Ik wil iets met jullie bespreken. Het is serieus, dus niet lachen.
Zoals jullie misschien hebben gemerkt, heb ik een drinkprobleem.
Haar ouders, Jack en Elizabeth, waren goedaardig, oprecht enzovoort.
Ze waren onderwijzers en zo hadden ze elkaar ontmoet.
Mag ik erbij komen zitten?
Als Abby's moeder had geweten dat ze haar toekomstige man op dat moment ontmoette...
zou ze dan zo'n grote hap van haar boterham hebben genomen?
Wil je een glaasje water?
Jemig, de halve boterham gaat in je mond.
Als je bedenkt dat zo'n toevallig moment...
dat lang voor ik werd geboren, plaatsvond...
zo mijn leven zou beïnvloeden...
Ben je blij dat dat zo is?
Dat is de hamvraag, Dr. Morris.
Als het niet was gebeurd, was er geen ontmoeting geweest...
geen huwelijk, geen huwelijksreis naar Aruba, waar Abby is verwekt...
geen geboorte zonder kik, geen blonde haren die donker werden...
geen obsessie met dans, voetbal, en toen paarden...
en natuurlijk met Kerstmis.
Ze was gek op de lichtjes, de cadeautjes, maar vooral op de Rockettes.
Ze was zo'n groot fan dat haar ouders elk jaar met haar naar hun show gingen.
Elk jaar, behalve dat ene jaar.
Haar ouders waren op slag dood.
Abby zat vast op de achterbank en werd pas na een uur bevrijd.
Haar vader...
Haar vader was onthoofd door het stuur.
Ik weet het, dat detail onthutst altijd iedereen.
Het verhaal is al tragisch...
maar het beeld van een klein meisje dat vast zit op de achterbank...
met haar onthoofde vader, komt echt hard binnen, toch?
Je wilde meer weten over Abby, dus ik ga verder...
maar wees gewaarschuwd het wordt geen leuk verhaal.
Abby's ouders hadden dit niet voorzien dus ze hadden niets vastgelegd.
En aangezien ze geen grootouders meer had, werd haar oom Joe haar voogd.
Oom Joe was geen aardige man, en dat is zacht uitgedrukt.
Hij gaf haar een hondje, maar vermoordde het toen die zijn bank vernielde.
Hij mishandelde haar af en toe...
tot ze op haar 15e een wapen leende van een gek op school...
die op haar oom richtte en hem duidelijk maakte:
Ik vermoord je als je me weer aanraakt.
Toen schoot ze in zijn knie om haar punt te maken.
Net een film, hè? Een jonge Natalie Portman zou haar kunnen spelen.
Die ken ik niet. - Ken jij Natalie Portman niet?
Je moet vaker uitgaan. - Je hebt vast gelijk.
Weet je wat we gaan een keer naar films met Portman:Beautiful Girls...
Léon, dan begrijp je wat ik bedoel. - Oké.
Goed.
Oké. Nou vanaf toen ging het beter.
Natuurlijk was ze getekend.
Een onthoofde vader, een oom met losse handjes, dat vergeet je niet zomaar.
Maar Abby was slim, vastberaden, een dromer, een lezer...
Ze wist van geen wijken, ging studeren en ging naar een therapeut...
die echt haar leven veranderde. Ze kreeg zelfs een heel goede vriend.
Straks sturen ze me weg vanwege jou.
Kun je stil zijn? - Sorry.
Mijn God. Moet je kijken.
Kijk.
Zo zag ik eruit.
Ik heb nog 491 pagina's te gaan.
Wat zie ik er nog jong uit. - Zoveel ben je niet veranderd.
Nee, ik ben totaal anders. - Volgens mij bedoelen we hetzelfde.
Dokter, kijk nou toch. Misschien wordt het nog wat tussen ons.
Hoe dan ook, Abby bloeide helemaal op op de universiteit.
Ze kroop uit haar schulp, werd ongelooflijk populair...
en ze werd zelfs verliefd. Eigen roem stinkt, maar...
Ze studeerde als beste van de klas af...
met een scriptie over de onbetrouwbare verteller.
De onbetrouwbare verteller, daar gaat mijn scriptie over.
Een onbetrouwbare verteller is een kunstgreep...
en dat wordt zelden geanalyseerd omdat het een trucje is.
Behalve inCanterbury Tales, maar daarin werkt het ook.
Maar meestal wordt het gebruikt in misdaadfilms en thrillers...
zoals Agatha Christie's ofUsual Suspects...
maar ik zal aantonen dat elke verteller per definitie onbetrouwbaar is.
Want er is altijd een afstand tussen het verhaal zelf en het vertellen ervan.
Dus daarom heeft elk verhaal dat ooit is verteld...
een onbetrouwbare verteller.
Een verteller is alleen betrouwbaar als hij een verhaal vertelt...
dat voor z'n ogen gebeurt, wat onmogelijk is. Dus wat betekent dat?
De enige betrouwbare verteller is het leven zelf.
Maar het leven zelf is ook een onbetrouwbare verteller...
omdat het ons voortdurend misleidt en meeneemt op een reis...
waarvan je onmogelijk kunt voorspellen waar die heengaat.
En daar gaat mijn scriptie over. Het leven als de onbetrouwbare verteller.
Wat vind je ervan?
Op papier klinkt het logischer. Ik hou van je.
Ik hou van haar, Jack.
Allemachtig.
Ik hou van je, Abby.
Je weet dat dat een grapje was toen ik vroeg of je meeging naar de film?
Ja, hoor. - Ik ben namelijk nog getrouwd.
Ik heb nog niks getekend en ik weet niet hoe het verdergaat.
Will, het geeft niet. Oké?
Haal eens diep adem...
en kun je me over je huwelijk vertellen?
Moet ik over mijn huwelijk vertellen? - Ja.
Dus je hebt helemaal niet geluisterd. Het maakt niet uit wat ik je zeg.
Geef je er gewoon aan over.
Het maakt niets uit. Ik zou er van alles over kunnen vertellen.
En ook over de dag dat ze me verliet, maar wie zegt dat mijn herinnering klopt?
Ik ga door een fase en ik vraag je...
Misschien heb ik haar jarenlang verstikt...
of waren mijn liefde en dromen verstikkend en was ze niet toe aan een baby.
Misschien was ik zomaar iemand in haar leven en heb ik het eerder verpest dan verbeterd.
Misschien was ze ongelukkig en had ik van haar een droomvrouw gemaakt...
als een narratieve kunstgreep om het leven dragelijk te maken.
Ik bedoel dit is diep filosofisch.
Ja, inderdaad. Inderdaad.
Will...
we zien elkaar nu al een tijdje...
en vandaag praat je voor het eerst veel over Abby.
En dat is goed.
Heel goed.
Nou, vertel over die dag.
Je had een fijne ochtend met Abby. - Nee, dat heb ik verdomme niet gezegd.
Ik vertelde net dat het misschien een verstikkende, vreselijke ochtend was.
Oké, misschien was het een vreselijke ochtend.
Jullie hadden het over Bob Dylan en toen gingen jullie naar jouw ouders...
en wat gebeurde er toen?
Toen verliet ze me gewoon. Ze ging gewoon weg.
Ze ging niet zomaar weg. - Jawel.
Heb je Abby gezien sinds je uit de kliniek bent?
Kom bij me terug, Abby. Ik doe alles voor je.
Will? - Geef me nog een kans.
Ik praat verdomme tegen mijn vrouw.
Maar je vrouw was daar niet, toch?
Waar ben ik mee bezig?
Het gaat niet goed met je. Je slikt medicijnen door elkaar. Je bent jezelf niet.
Vertel over die dag.
We spraken over Bob Dylan. - Oké.
We lachten.
Ga door.
We verpletterden bijna de hond. - Oké.
We gingen naar mijn ouders' huis.
We aten gehaktbrood.
Mijn God, mijn moeder is echt gestoord. Dit was de laatste keer. Hoe voel je je?
Ik heb te veel gegeten.
Denk je? - Een beetje maar.
Je hebt voor een jaar aan gehaktbrood gegeten.
We krijgen een gehaktbrood en geen baby. - Ga je gehaktbrood baren?
Ja, we krijgen gehaktbrood.
Een taxi of te voet? - Te voet graag.
Het is een meisje.
Wat?
De verpleegkundige versprak zich en nu voel ik me rot omdat ik het weet.
Over drie weken krijg je een dochter.
Zeg iets.
Wat?
Ik weet hoe je haar wilt noemen.
Ja?
Ja. - Je houdt niet van zijn muziek.
Ik ben er gek op. Een groot fan.
Klinkt leuk toch?
Ik verstikte haar. Daarom is ze weggegaan.
Will, luister, je lijdt aan een trauma.
Het was afgrijselijk. Afgrijselijk.
Help me, alsjeblieft.
Je hebt zelfmoord overwogen, je bent maandenlang onder behandeling geweest...
voor je veiligheid en nu verzin je een verhaal...
om het dragelijk te maken.
Will, je hebt een baby.
Je baby heeft het overleefd.
Om wat voor reden ook heeft ze het wonderbaarlijk overleefd.
Zou Abby niet willen dat je er voor het kindje zou zijn?
Waarom ben je niet bij je ouders geweest? Kijk me aan.
Waarom heb je de baby nog niet gezien?
Het zou je kunnen helpen. - Oké.
Daarom ben je nu bij mij om de volgende stap te maken.
Ik denk dat je er klaar voor bent.
Ik wil gaan.
Nee, blijf hier. Ik wil niet dat je gaat. - Dit is niet het goede verhaal.
Het gaat niet over mij. - Een trauma is vreselijk.
Het spijt me, je bent erg aardig.
Ik wil weg. - Ga zitten.
Laat me je hierdoorheen praten.
Hoofdstuk 2 Dylan Dempsey
Als de regen in je gezicht slaat
En iedereen geeft je ongevraagde raad
Kom dan in mijn armen tot het weer gaat
en mijn liefde je raakt
Zeggen dat Dylans jeugd getekend werd door dood en tragedie is een understatement...
en ook een beetje gênant. Ze was letterlijk geboren uit dood en tragedie.
Na zes maanden in haar leven paste haar vader ook in het patroon.
En dat was nog maar het begin.
Dylan verloor haar oma toen ze zes was.
De storm raast Over een woeste zee
En op de snelweg van berouw
En haar beste vriend toen ze zeven was.
De winden van verandering gaan tomeloos tekeer
Ik lijk op niets wat jij kent
Vertel ze dat ik aardig ben.
Binnen.
Hoe gaat het, kleintje?
Ik heb het gevoel dat mijn leven getekend wordt door dood en tragedie.
Natuurlijk zei ze dat niet...
maar als ze haar gevoelens had kunnen verwoorden, had ze dat gezegd.
Ik hunker naar een gelukkig leven, opa.
Ik snak bijna wanhopig naar stabiliteit en geluk...
net als dikke mensen snakken naar chocolade en verdwaalde wandelaars naar hulp.
Ik wil dat mijn leven groots en fantastisch is...
maar ik vrees dat de tragedie die mij achtervolgt...
en die mij het licht gaf, daar een stokje voor steekt.
Ik weet niet of ik nog zo'n bloedige tegenslag overleef.
Maar wat ze echt zei:
Hoe gaat het, kleintje?
Ga jij dood, opa?
Ja...
ik ga dood.
Waarschijnlijk sneller dan je zou willen...
als ik eerlijk ben.
Maar ik doe er alles aan om zo lang mogelijk te blijven...
en te voorkomen dat er nog een dode voor je deur staat.
Ik ga lopen op de loopband en minder rood vlees eten.
Ik zal mijn best doen...
om je door je tienertijd te slepen zonder dat je nog iemand verliest.
Dat doe ik voor je vader en moeder en ik doe het voor je oma...
maar ik doe het vooral voor jou, lieverd.
Ik zal nog tien jaar persen uit dit versleten, oude lijf.
Voor jou, schatje.
Mijn engel.
Irwin zei het natuurlijk zo:
Nee, er vallen geen doden meer, kleintje.
Afgesproken? - Ja.
De Dylan-Dempsey-transformatiejaren.
De jaren brachten de puberteit en die ging gepaard met seksualiteit.
Seksualiteit bracht woede, angst en verwarring.
En toen de rook was vervlogen, bleef er van dat lieve kleine meisje...
alleen een vrouw over die iedereen de stuipen op het lijf joeg.
Je nam een stuk van me dat ik vreselijk mis
Ik vraag me steeds af Hoelang ik het nog trek
Je hield jezelf voor de gek
Dat geeft niet, dat deed ik ook
Binnen.
Hé.
Hoi. Ik ga uit.
Met wie? - Met een stel vrienden.
Sigaretten.
Je oma noemde dat 'de nare gewoonte om een vuurtje onder je neus te stoken.'
Cool.
Probeer je ze niet eens te verbergen?
Daar zijn we allebei toch te goed voor? - Ik weet niet.
In Vermont zijn ze nu illegaal. - Dan ga ik daar dus nooit heen.
Mag ik er een? - Nee.
Eentje maar.
Nee, ze zijn dodelijk.
Ik wilde graag over studeren praten. - Daar hebben we gisteren over gepraat.
Dat schoot niet op. - Jawel, alleen wilde jij iets anders horen.
Ik ben 21. Vergeet het. Ik heb bijna genoeg gespaard om je niet meer tot last te zijn.
Beloof me dat je om 11 uur thuis bent. - Ik lieg liever niet tegen je.
Alsjeblieft, lieg tegen me. - Ik ben om 11 uur thuis.
Gefeliciteerd met je 21e verjaardag.
Krijg ik nog een kus?
Vrede.
Hallo, allemaal. Wij zijn PB & J.
Dit eerste liedje is persoonlijk.
Mijn moeder is 21 jaar geleden overleden. - Trek uit.
Ze luisterde altijd naar Bob Dylan. - Laat je tieten zien.
Ach, laat ook maar.
Als de regen in je gezicht slaat
En iedereen geeft je ongevraagde raad
Kom dan in mijn armen tot het weer gaat
en mijn liefde je raakt
Als de schemering valt en de sterren komen hoog
En er is niemand die je tranen droogt
Dan hou ik je vast voor een eeuwigheid
Tot mijn liefde je raakt
Ik weet dat jij nog niet weet wat je doet
Maar jou doe ik geen kwaad of pijn
Want ik weet zeker sinds ik je heb ontmoet
Er is één plek waar jij hoort te zijn
Ik zou honger weerstaan Ik zou me laten slaan
Ik zou kruipend over straat gaan
Echt, ik zou tot het uiterste gaan
Tot mijn liefde je raakt
O, kut.
Wat doe jij nou?
Ik krijg een telefoon van je, trut.
Ja, het spijt me.
Dat had ik niet moeten doen. Ik had een kutdag vandaag.
Ik zal kijken wat ik heb. Hou even vast.
Het spijt me.
Vind jij het grappig om mij te filmen?
Genoeg.
Het is een meisje.
De verpleegkundige versprak zich en nu voel ik me rot omdat ik het weet.
Over drie weken krijg je een dochter.
Papa knalt zich neer voor hij me ziet.
Zeg iets.
Ik weet hoe je haar wilt noemen.
Je houdt niet van zijn muziek. - Pas op, mevrouw.
Ik ben een fan.
Mama.
Klinkt leuk toch? - Het wordt...
Gaat het?
Doet dat ertoe?
Als Rodrigo González daar was geweest, had hij tegen de jonge, stonede vrouw gezegd...
dat hij het belangrijk vond dat het goed met haar ging.
Hoofdstuk 3 De familie González
Daar is hij.
Goedemorgen, heren.
Hoe gaat het?
Hé Salvador, alles goed met je?
Het is een goed jaar. - Fijn om te horen.
Kom verder. Ik ben bijna klaar. Ga zitten.
Javier, het is me opgevallen dat wij nooit met elkaar praten.
Sinds...
vijf jaar ben ik eigenaar van deze grond...
en bij mijn weten hebben we maar een paar woorden met elkaar gewisseld.
Wil je iets drinken?
Nee, meneer. - Goed.
Je weet dat ik ben opgegroeid in Italië. Ik ben half Italiaan.
Ik lijk op jou en ik klink als jij, maar ik heet Saccione...
en ik heb de meeste tijd in Italië gewoond.
Mijn vader, een Italiaan...
ging naar Andalusië en ontmoette daar mijn moeder.
Wist je dat? Dat m'n moeder van hier is?
Nee, meneer.
Mijn vader was een echte...
klootzak.
Hij ontmoette m'n moeder toen ze jong was, verleidde haar...
en plukte haar uit haar omgeving, weg bij haar dierbaren.
Hij was bezitterig, dominant, agressief...
en ook nog rijk.
En zo werd een echte klootzak als hij...
iemand die particolaremente pericoloso was.
Gevaarlijk.
Weet je zeker dat je niets wilt?
Een sherry, een manzanilla? Ik neem een manzanilla.
Goed, een manzanilla dan.
En daar was dan mijn moeder.
Een jonge Spaanse...
een rasechte Andalusische...
weggerukt bij haar familie...
wonend midden in de Italiaanse provincie...
en tot overmaat van ramp, zonder één woord Italiaans te spreken.
Hier.
Proost.
Mijn vader besluit dan dat hij liever een Italiaanse vrouw heeft.
En een Italiaanse familie. Dus thuis mag er geen woord Spaans worden gesproken.
Hij verbreekt de banden met haar familie en ontneemt haar alles wat zij liefhad.
Zonder iemand om van te houden.
Toen werd ze zwanger.
Van mij.
Dus in die jaren...
als mijn vader op zakenreis was...
vroeg zij in het geheim pakjes uit haar land.
Etenswaren, wijn...
En onze favoriete trofee was de olie...
Spaanse olijfolie.
Niet te geloven, toch?
En daar zaten we op het Italiaanse platteland...
de bakermat van de allerberoemdste olijfolie...
lurkend aan de Spaanse olijfolie, net zo gulzig als wij deze manzanilla drinken.
Wat een stel...
Wat een stel waren mama en ik.
Mijn moeder overleed toen ik net 16 was.
Meteen daarna wees die klootzak me de deur.
Hij zag mijn moeder in mij.
Voor hem was ze een vieze Spanjool die zijn leven had verpest.
Gelukkig...
was mijn vader niet alleen een intolerant christen, maar ook een narcist.
Hij dacht dat hij nooit zou sterven, zelfs niet als hij oud of ziek zou zijn.
En dus...
had hij nooit een testament laten maken.
Toen hij eindelijk deze wereld verliet...
werd ik een ongelooflijk rijk man.
Als eerste kocht ik deze Andalusische grond...
waar ik nu honderden hectares olijven verbouw...
voor de olie waar mama en ik zo gek op waren.
En ook al moet ik vaak op reis...
deze grond is het enige wat telt voor mij.
Het is mijn verhaal.
En dat van mijn moeder.
En daarom...
is de olijf...
zo belangrijk voor mij.
En nu moet ik je vragen...
waarom die zoveel voor jou betekent.
Ik volg u niet.
De anderen gebruiken stokken en netten, maar jij plukt ze met de hand.
Waardoor je de helft minder plukt. - Daarom werk ik het dubbele.
Dat weet ik. Het is geen kritiek. Het is een vraag.
Waarom werk je veel harder dan de rest?
Volgens mij is dit de beste methode.
Ik vertel je mijn verhaal, dat van mijn vader, de klootzak...
dat van mijn mishandelde moeder en als ik naar jouw verhaal vraag...
zeg je dat het de beste methode is.
Drink je manzanilla en vertel je verhaal.
Ik ben een eenvoudig man. Ik heb geen verhaal.
Mijn vader was geen grote klootzak.
Mijn vader was vrolijk. Hij floot tijdens het werk.
Ik ben blij dat ik m'n werk fluitend kan doen.
De stok en het net beschadigen de olijf.
Daarom pluk ik met de hand. Het is de juiste manier. Dat is alles.
De arbeiders mogen je enorm.
Ik zie je ze verhalen vertellen, aan het lachen brengen.
Ik heb een grote mond. - Maar met mij ben je erg gereserveerd.
U bent de baas, meneer. - Ik wil je vriend zijn.
Nee.
Ik zou u teleurstellen. - Nee, dat geloof ik niet.
Ik heb u al geantwoord.
Vreemd, toch?
De anderen waarderen me.
Ze kennen me nauwelijks. Jij hoort mijn verhaal en het doet je niets.
Krijg je niet...
meer waardering voor mij?
Er gebeurt niets.
Zeg wat je denkt, je mag eerlijk zijn.
Nee, ik ga u nu niet meer waarderen.
Mag ik vragen waarom?
Ik had het geld niet genomen.
Goed.
Zou je hier willen wonen en de leiding nemen over de rest als voorman?
Voor niets?
Ja, voor niets. En je krijgt meer salaris.
Nee, hier gratis wonen is al voldoende, maar er is een voorwaarde.
Ik zal voor uw grond zorgen.
Ik laat het gedijen alsof het mijn grond is.
Maar ik fluit voor mezelf.
En mijn grote mond is voor de arbeiders.
Vraag me niets.
En ik vraag u ook nooit iets.
Precies op dat moment, 6500 kilometer verderop...
voltooide Abby Demspey (toen nog Lesher) de eerste versie van haar scriptie.
'Maar het leven zelf is de minst betrouwbare van de vertellers...
het neemt ons mee op een reis die onmogelijk te voorspellen is.
Daarna wordt het... - Ga door.
Het is geen literaire kritiek meer.
'Het leven bedriegt ons, misleidt ons.
Een man kan een held zijn en tegelijk een slechterik.
Held of slechterik.
Slechterik of held.
Of geen van beide en neemt 't leven ons beet.
Zij die worden neergezet als protagonisten zijn misschien figuranten...
in een veel grotere film. Misschien zijn ze beeldvulling...
zodat de echte helden naar de achtergrond kunnen.'
En daar komt het wel op neer. - Jij...
bent zo veel slimmer dan ik.
Zeg dat wel, nietwaar?
Abby's scriptie werd een ramp.
Haar favoriete hoogleraar zei, zoals ze had verwacht...
dat ze was afgedwaald van de literaire kritiek en was verzand...
in een mix van creatief schrijven en 17e eeuwse Franse filosofie.
Toen probeerde haar favoriete hoogleraar haar aan te randen.
En zo werd haar scriptie alsnog onderbouwd.
Javier González maakte zich hier niet druk om.
Javier filosofeerde niet en vroeg zich niet af wat het leven hem zou brengen.
Hij wist waar hij heenging.
Dat had hij altijd al geweten.
Isabel Díaz was voorbestemd voor een middelmatig leven.
Ze had vijf zussen en zij was de op drie na mooiste.
Ik laat mijn schort voor liggen.
Ik heb iets voor je.
Om mijn promotie te vieren.
Dat meen je niet. Is het echt waar?
Je zegt het zo rustig.
Gefeliciteerd.
Van harte gefeliciteerd.
Nu kunnen we een goed leven krijgen.
Bella...
ik weet dat ik nooit een rijk man word.
Maar ik weet ook...
dat ik een goed mens word.
En ik weet ook dat mijn hart...
van jou is.
Niet lachen, ik wil het officieel doen.
Ja. - Wat ja?
Ja op alles.
Maar niet huilen. - Ik huil niet.
Nee, straks spat je me nat.
Twee...
en drie.
Is dit van jou?
Van ons.
Wat vind je ervan?
Ik voel me als een...
grootgrondbezitter.
Is dit van jou? - Van ons.
Het is van ons.
We zijn hier in Andalusië.
Als we dit oversteken...
komen we op dit stukje grond...
dat bruingroene, dat we Amerika noemen.
New York? - New York, weet je nog?
Hij weet het verhaal nog.
Isabel was vergeten sinds wanneer Mr Saccione Rodrigo opzocht.
Ze wist alleen dat de bezoekjes consequent werden...
en meestal overdag waren, altijd als Javier op het land werkte.
Mijn excuses.
Ik ben veel te lang gebleven. - Nee, hoor.
Jawel. - Nee, nee.
Ik heb veel vreemde dingen meegemaakt.
Maar...
mijn ongebruikelijke opvoeding...
heeft littekens achtergelaten...
die me hebben belet...
het allerbelangrijkste te vinden.
En het is niet juist dat ik de leegte probeer te vullen...
bij jullie.
Doe niet zo gek. Rodrigo is gek op u.
Dat is aardig van je. - Ik meen het.
De jongen is echt heel bijzonder. - Hij is intelligent, hè?
Ik zou hem dolgraag Engels, literatuur... - Dat zou geweldig zijn.
Dag, schat. - Javier.
Ik wilde juist met je praten over de uitbreiding van de molen.
En ik had een cadeau voor jullie zoon.
Dat was niet nodig en veel te gul. - Een aardigheidje.
Bovendien heeft Rodrigo al zo veel.
Waarschuw me als u me wilt spreken, dat bespaart u een wandeling.
Bedankt.
Wilt u nu over de molen praten?
Natuurlijk.
Ik wil naar New York met hem.
Javier was eenvoudig, maar niet achterlijk.
Die dag, voor het eerst van zijn leven, plande hij een vakantie met zijn gezin.
Naar een plek waar zijn zoon met iemand anders heen wilde.
New York!
Ik wil naar voren. - Nee, dat is gevaarlijk.
Wil je naar voren?
Ik neem je mee naar voren.
Kijk, mannetje.
En daar is-ie.
Waar komt u vandaan? - Spanje.
Waar precies? - Zij uit Madrid, ik het zuiden.
Niet de buschauffeur storen.
Een zwangere vrouw, vernield door een bus.
Een volwassen man wanhopig huilend.
Gillende omstanders.
Het duurde maar 20 seconden...
maar in het hoofd van Rodrigo bleef het nog jaren rondzingen.
Lieverd...
Ga je weer slapen?
Een oogje...
dicht.
En nu het andere oogje.
Nu geen nare dromen meer, alleen mooie.
Hij is wakker. Dat hoor je toch? Of hoor ik dat als enige?
Als je ook nog schreeuwt... - Ga jij dan.
Sus jij hem maar in slaap.
Rigo, hou op.
Ga je me dwingen te eten? Ik heb geen honger.
Rigo, genoeg.
Ik ruik je vanaf hier.
Ik praat tegen je.
Verdomme.
Het wordt niet beter.
Echt niet. - Ik weet het.
Hij zal genezen. Echt.
Het is een kwestie van tijd.
We moeten hulp zoeken. - Dat hebben we gedaan.
Een specialist.
In Madrid.
Zo'n rijkeluisdokter. - Wij zijn niet rijk.
Het is onze zoon.
Het is ons kleintje en hij wordt gekweld.
Goed dan.
Goed.
Als je wilt, vraag ik het.
Dat zijn mijn zaken.
Goed.
Pardon, meneer.
Heeft u even?
Je oom belde me.
Hij zei dat je een beetje verdrietig was.
Voor mij is de diagnose duidelijk...
na deze twee sessies.
Hij is getraumatiseerd door die beangstigende gebeurtenis.
Het ongeluk.
Rodrigo reageert goed op mijn suggesties en hij uit zich met tekenen en spelen.
Dat is belangrijk.
Het zal tijd kosten...
maar gelukkig is het behandelbaar en te genezen. Dat is het belangrijkste.
En was de kosten betreft... - Isabel.
Maak je geen zorgen. - We moeten het weten.
Maanden gingen voorbij.
Mr Saccione mocht weer langskomen...
en zijn cadeaus werden geaccepteerd.
Hallo, Oli. - Nu in het Engels.
Ik heet...
Rodrigo...
González. - Heel goed. Goed geschreven.
Maar ik word liever Rod genoemd.
Of Rigo.
Ik kom uit Spanje. - Ga door.
Ik was heel lang...
verdrietig.
Maar mijn oom heeft me een vogel gegeven...
en dat helpt.
Hou je van haar?
Ja.
En van Rodrigo?
Ook.
Het spijt me.
Eenzaamheid maakt mannen zwak, denk ik.
Ik ben er niet trots op. - Uw vader zou er wel trots op zijn.
Men kan zeggen dat u een waardig zoon van uw vader bent.
Je hebt mijn woord dat ik uit hun buurt blijf.
Je zoon geneest en heeft me niet meer nodig.
Het is jouw familie, niet de mijne.
Wat doe je hier?
Ik ga...
Bella.
Waarheen?
- Ik zie hoe jullie naar elkaar kijken.
Mijn God, je bent dronken.
Dronken en jaloers.
Hij heeft veel voor Rodrigo gedaan. - Hij heeft hem geholpen te genezen.
Dat had ik niet gekund.
Daarom hebben we zijn hulp gevraagd.
En toen hij ons hielp, ben jij verdwenen. Toch?
Zocht je soms hulp in de drank?
Ik heb werk in Madrid. Monteur.
Het betaalt goed. - Wat zeg je?
Ik zal geld sturen, maar dat zal wel niet nodig zijn.
Het spijt me.
Je verdient beter.
Jij hoeft me niet te zeggen wat ik verdien.
Ik weet wat ik verdien.
Denk je dat je me een gunst bewijst. Dat je me van iets hebt gered?
Dat ik een rotleven had tot jij mij redde?
Geloof je dat?
Ik heb jou gekozen...
Javier.
Hallo.
Omdat ik wist dat ik iemand verdiende die bijzonder was.
Die goed was.
Je keek me met van die ogen aan.
Kijk in mijn ogen.
Kijk me aan en zeg...
dat je met mij een beter leven hebt dan met hem.
Met jou zal mijn leven beter zijn.
Rodrigo is alles wat ik heb. Hij mag niet langer lijden.
Geen minuut langer.
Hij moet doen wat hij wil. Als hij zijn weg maar vindt.
Jij gaat hem helpen die te vinden.
Zeg het.
Ik ga Rodrigo helpen zijn weg te vinden.
Ik zal nooit van je houden zoals van hen. - Weet ik.
Zo langzamerhand weten we dat we ons niet moeten hechten aan nieuwe helden.
Ze stellen vaak teleur.
Maar kleine Rodrigo leek toch echt een belofte.
Hoofdstuk 4 Rodrigo González
Mama?
Ik mag naar de universiteit van New York.
Ik ben aangenomen.
Wat is er?
Ze is ziek.
Ik stel het uit.
Gezien de situatie - Het is mijn beslissing.
Ze heeft me alles gegeven, haar leven opgeofferd.
Dan kan ik dat ook voor haar doen.
Rodrigo... - Ik zei dat ik het ging doen.
Hoe pakken we het aan?
We doen hetzelfde als toen met mij.
Kijk me aan.
We moeten dit voor haar doen.
Oké. - Rustig maar.
Je moeder vraagt naar je.
Ik kom eraan.
De tijd vliegt voorbij en ik genees niet.
Je oom geeft fortuinen uit aan experimentele behandelingen.
Maar Rigo...
ondertussen zit jij te wachten.
Lieverd.
Het is genoeg geweest.
Rigo, genoeg.
Rodrigo ging naar de universiteit...
en net als in voorgaande jaren gedijde hij.
Hij blonk uit in twee sporten.
Hij haalde de hoogste cijfers.
Hij kreeg zelfs iets met een meisje uit Long Island dat Shari Dickstein heette.
Ze maakte hem aan het lachen, vaak onbewust.
Mijn God, ben je nooit in Whole Foods geweest?
Ik neem je mee. Het is geweldig.
Geen grote liefde, wel gezelschap. De grote liefde was geen prioriteit.
Een paradijs van gezond, veganistisch... -Wat is dat?
Je bent zo schattig. Zo leuk dat je dingen niet kent.
Hij spaarde elke dollar voor zijn vakanties.
Rodrigo González had een innerlijk kompas, dat hem altijd dezelfde richting opstuurde.
Ze komt uit Long Island.
In New York? -Ja.
Kijk.
Mooi meisje.
Ze heet Shari Dickstein. -Chari?
Shari, met een S.
Shari Distín.
Hoe is ze?
Ze...
is behoorlijk druk.
Zoals alle beslissende jaren vlogen ze voorbij.
Maar eigenlijk was dit jaar een opzet, de inleiding op de grootste dag...
van Rodrigo González' leven.
Waar ga je heen?
Een stukje hardlopen.
Mi alma.
Toen we elkaar net kenden, noemde je me altijdmi alma.
Je zei dan: 'Een stukje hardlopen...
mi alma.'
Dan voelde ik me als Kelly Ripa.
Shari... -Ik ben zwanger.
Ik weet het. We moeten elkaar zoveel vertellen.
Zullen we gaan brunchen? Ik wil naar een nieuwe Vietnamees.
Waarschijnlijk krijg je er dimsum of zo. We kunnen daar verder praten.
Ik wil er echt naartoe.
Een paar weken geleden voelde ik me ziek. Ik dacht een heftige ongesteldheid.
Sinds ik de pil niet meer slik heb ik er meer last van en het hield niet op.
M'n gynaecoloog vroeg of ik seksueel actief was.
Ik zei ja en hij testte me. Raak.
Daar had ik nog niet aan gedacht. Om wat voor reden ook, kwam dat niet in me op.
We zijn nog niet zo lang samen en hier zat ik niet op te wachten.
Ik weet niet of je gelovig bent, maar ik kan het beter laten weghalen, toch?
Ben jij heel erg anti-abortus? Ik weet dat het voor christenen niet niks is.
We hoeven nog niet te beslissen. Maar wel zo snel mogelijk.
Voor het een hoofd heeft en zo.
Daar is het.
Zoals ik het zie, hebben we drie keuzes.
1. We houden het.
Een halfbloed met onze huid zou awesome zijn.
Mijn familie is schatrijk dus we kunnen nanny's nemen.
Waarschijnlijk een slecht idee.
2. Abortus
Nogmaals, zo vroeg mogelijk is het beste.
Of optie 3.
We besluiten samen dat het een enorme 1 aprilgrap was.
Wat? -Een 1 aprilgrap.
Wat is dat?
Weet je dat echt niet? -Nee.
Dat wist ik niet.
Is er geen baby? -Gast.
Natuurlijk niet.
Kom op nou.
Je moet toegeven dat het grappig was.
Shari...
Kak.
Ga je het uitmaken?
Ja.
Er waren geen voorbodes dat dit Rodrigo's belangrijkste dag zou worden.
Nee, soms beginnen onze belangrijkste dagen terwijl we er niet bij zijn.
Ik bel Rodrigo.
Isabel...
We hebben al afscheid genomen.
Twee keer is niet nodig.
Vincent...
Je bent een goed mens.
Echt.
Dag, Bella.
Mr Saccione schreef brieven. Dat had hij altijd al gedaan.
Hij geloofde in de kracht van een brief,
dat je ervoor gaat zitten en iemand een brief schrijft.
Je hebt mijn woord dat ik uit hun buurt blijf.
Je zoon geneest en heeft me niet meer nodig.
Het is jouw familie, niet de mijne.
Ik kom niet terug.
Daarom vraag ik je om een gunst.
En zo kregen zijn brieven een nieuwe ontvanger.
Iemand die alles wilde weten over hen die hij had verlaten...
maar nog altijd liefhad.
Ze is stervende, Javier. Kom terug.
Dag, Bella.
Dag, oom.
Hoe gaat het?
Goed, een roerige middag.
Met de lawaaierige.
De critici van Abby's favoriete album, Time Out of Mind uit 1997 van Bob Dylan...
waren over Make You Feel My Love niet te spreken.
Elk nummer op het album liep over van melancholie en somberte.
Maar te midden van dat alles was een ongegeneerd popliedje, een hit.
Een liefdesliedje.
Dat zelfs door Garth Brooks werd gecoverd.
Men zei dat dit pure liefdesliedje op een album over wanhoop en tragedie...
de enige misstap van Dylan was.
Volgens anderen was dat juist de bedoeling.
Gaat het?
Hallo.
Mijn vader, Rodrigo González, ontmoet mijn moeder Dylan Dempsey die dag.
De belangrijkste dag van zijn leven.
Hallo.
Ze zouden geen nacht meer apart slapen voor de komende 42 jaar.
Ze zouden vier kinderen krijgen...
zeven kleinkinderen...
een eeuwigdurend liefdesverhaal
Mijn oma Abby Dempsey beweerde in haar afgekeurde scriptie...
dat het leven onze minst betrouwbare verteller is.
Volgens haar weet niemand waar zijn verhaal hem heenbrengt.
Noch wie daarin de helden zullen zijn.
Ook al maakte het leven het ons moeilijk om de helden van onze familie aan te wijzen...
mijn ouders hebben het mij makkelijk gemaakt.
Zij vonden het populaire liefdesliedje in het vaak melancholische familiealbum.
In tegenstelling tot mijn oma Abby, was mijn oma Isabel geen schrijfster...
of filosoof.
Maar soms denk ik dat ze alles begreep van Dylans bedoelingen.
Rigo, de tijd vliegt voorbij en ik genees niet.
Spaans is niet altijd makkelijk te vertalen, maar wat ze mijn vader zei...
op de dag dat ze hem wegstuurde, behoeft geen vertaling.
Genoeg.
Luister.
Je hebt veel pieken en dalen gekend.
Te veel.
En je zult er meer krijgen.
Zo is het leven. Dat doet het leven.
Het leven dwingt je op je knieën...
dieper dan jij voor mogelijk houdt...
maar als je weer opstaat...
en verder loopt...
als je gewoon een stukje verdergaat...
zul je altijd liefde vinden.
Ik heb liefde in jou gevonden.
En mijn leven, mijn verhaal...
zal verdergaan als ik weg ben.
Omdat jij mijn verhaal bent.
En dat van je vader.
En van je oom.
Rigo...
mijn lichaam laat me in de steek...
maar jij bent mij.
Dus ga nu weg.
Geef mij een prachtig leven.
Het mooiste leven ooit.
En als het leven ons op de knieën dwingt...
zet jij ons weer overeind.
Sta weer op.
En ga verder...
en zoek voor ons de liefde.
Zul je dat doen?
Een oogje.
Weet je nog?
En nog een oogje.
Ik weet niet wiens verhaal ik heb verteld.
Misschien het mijne of dat van personages die ik nog ga ontmoeten.
Ik weet niets zeker. Maar één ding weet ik wel:
elk moment kan het leven me verrassen...
me op mijn knieën dwingen.
En als dat gebeurt, zal ik me eraan herinneren.
Ik zal me eraan herinneren...
dat ik mijn vader ben.
En de vader van mijn vader.
Ik ben mijn moeder.
En de moeder van mijn moeder.
Hoewel het makkelijk is om ons te wentelen in onze tragedies...
en natuurlijk om ons te focussen op de onbeschrijflijke momenten die ons vellen:
we moeten niet vergeten weer op te staan.
Als we het verhaal iets langer voortzetten...
als we verdergaan...
is er liefde.
Als we ver genoeg gaan...
is er liefde.
Mijn God.